Stichting Zorg voor Malawi

Missie en Visie ‘Stichting Zorg voor Malawi’

In 2010 raakte ik betrokken bij het werk in het centrum ‘EvaDemaya’ in Luviri, Rumphi District in het noordwesten van Malawi. In het jaar daarvoor verzorgde ik een presentatie tijdens de conferentie ‘Homeopathy for Developing Countries’ omtrent mijn werk in Kenia voor ‘4kenia’. Ik werkte daar namelijk in 2008 twee maanden in het centrum en hielp mee aan de ontwikkeling van het curriculum voor de opleiding van dat centrum. Onder mijn gehoor tijdens de conferentie bevond zich Nicoliene Potgieter, de organisator van de opleiding ‘Homeopathic Assistant’ bij ‘EvaDemaya’. Ze zocht iemand die voor de opleiding in Malawi het homeopathisch repertorium (een gecompliceerd naslagwerk) kon introduceren. Na enig overleg maakten we een goed plan en in mei en juni 2010 verbleef ik bij EvaDemaya, werkte in de kliniek voor homeopathie en introduceerde het Repertorium aan de opleiding. In de jaren daarna kwam ik steeds terug om nascholing te verzorgen en patiënten te behandelen in de kliniek.

Inmiddels behaalden een aantal lokale vrijwilligers het diploma ‘Homeopathic Assistant’. Onder hen ook Andrea Mkandawire uit Mphangala, een dorp ongeveer 25 km. van het centrum EvaDemaya. We leerden elkaar goed kennen en we raakten bevriend. In die jaren bezocht ik hem ook thuis en leerde zijn gezin kennen. Nadat Andrea gediplomeerd was, werkte hij als behandelend homeopaat in de kliniek bij EvaDemaya. Het betekende dat zijn vrouw Lucy al het werk op het land moest doen: ze zagen elkaar maar een paar dagen per maand. Naast het werk in het centrum organiseerde EvaDemaya ook zgn. ‘outreaches’ in de weekenden. Dorpen op verre afstand van het centrum werden op de zaterdagen bezocht en er werden vele patiënten behandeld.

De bedoeling was dat de gediplomeerde homeopathic assistents in hun eigen dorp de organisatie van de ‘outreaches’ zouden gaan overnemen en aldus werd in april 2015 in Mphangala voor Andrea een kliniek gebouwd. Vanaf dat moment werkt hij vanuit zijn eigen kliniek en heeft een ‘werkwijdte’ van een gebied ter grootte van een halve Nederlandse provincie. Erg mooi allemaal. Het gebouw staat er. De homeopaat is gekwalificeerd om het werk te doen, de medicijnen staan in de kast, de boeken staan op de plank, al het materiaal is aanwezig. Toch werkt het niet. Waarom niet. Oorspronkelijk was Andrea ‘boer’, zoals bijna iedereen op het platteland in Malawi. De bevolking verbouwt zelf voedsel (maïs, pinda’s, cassave, zoete aardappelen) en drijven handel met wat ze over hebben om te kunnen kopen wat ze tekort komen. Wanneer de oogsten aardig goed verlopen is er voor iedereen te eten. Hongersnoden kwamen zo nu en dan voor en toch ging het relatief wel goed. Het was de bedoeling dat de patiënten Andrea zouden gaan betalen voor hun behandeling. Andrea kan namelijk door zijn werk in de kliniek (eerst bij EvaDemaya en later in zijn eigen kliniek) niet meer op het land werken en omdat er toch maïs ‘op de plank’ moet komen, moet hij van het geld dat hij in de kliniek verdient een ‘dagloner’ (pieceworker) huren. Nu echter ontstaat er een probleem, want door de klimaatverandering van de laatste jaren en de sterk verslechterde economische omstandigheden worden de oogsten geringer en hebben steeds meer mensen niets meer om te ruilen. Het weinige eten dat ze nog hebben ruilen ze niet meer. Circulerend geld is er niet of nauwelijks meer en patiënten komen niet meer naar de kliniek: ze kunnen Andrea in feite niet meer betalen. Het schaamtegevoel om zonder geld naar de kliniek te komen is zo groot: ze komen niet of nauwelijks meer. Reguliere gezondheidszorg op het platte land in Malawi is weliswaar gratis, maar het niveau daarvan is zo erbarmelijk dat patiënten eerder zieker worden door de behandeling aldaar. Wat ik daarvan zag was werkelijk schrikbarend.

In 2016 was ik voor de zesde keer in Malawi en opnieuw verbleef ik ruim drie weken bij Andrea thuis en werkte met hem in de kliniek. Tevoren hadden we afgesproken dat iedereen zich gratis kon laten behandelen. Dat hebben we geweten: in grote aantallen kwamen patiënten van heinde en verre om zich te laten behandelen. In ruim drie weken tijd zagen we 482 patiënten aan ons voorbij gaan. Voor een kliniek voor homeopathie is dat een gigantisch groot aantal: de nood is hoog. Vooraf was geregeld dat wij (twee stagiaires en ik) voor alle patiënten zouden betalen, zodat Andrea een ‘pieceworker’ zou kunnen huren. In feite heeft hij het gehele jaar een ‘pieceworker’ nodig, omdat een Malawische boer in feite alle dagen van de week aan het werk is. Behalve dat ik veel zieke mensen zag, zag ik ook veel vuile patiënten. Velen hebben geen geld meer en ruilen van voedsel vindt wegens de schaarste niet meer plaats. Er is geen geld om zeep te kopen. Bovendien kwam het geregeld voor dat moeders aan het eind van het consult via Andrea aan mij vroegen of ik ook kon helpen met voedsel. Er waren gezinnen waar niets meer was. Zo goed en zo kwaad als ik kon hielp ik waar dat het hardst nodig was. Ook startten we direct een ‘zeep-project’. We kochten op de markt dozen met 24 stukken zeep voor 3.000 Kwacha (ong. € 2,40) en begonnen die uit te delen aan gezinnen waar dat meer dan welkom was. Andrea kent alle gezinnen uit zijn dorp en hij weet heel goed wie wel en wie geen zeep meer kan kopen. Hij weet wanneer een vraag om voedsel terecht is. De samenleving in Malawi is veel ‘opener’ dan hier in ons land. In feite kennen ze elkaars portemonnee veel beter dan wij hier. Moe en voldaan, maar met een bezwaard hart, verliet ik Malawi weer. Er was veel werk verricht, maar hoe nu verder. Ik liet achter wat ik nog had en maakte met Andrea (en zijn vrouw Lucy) de afspraak dat ik zou gaan proberen te zorgen voor een durende zorg voor de mensen in het dorp die dat het meest nodig hebben. Dat kan ik echter niet meer alleen en ik vatte het plan op om de ‘nood’ bekend te gaan maken.

Zoals ik al schreef: ik heb de honger en de noodzaak tot medische zorg in de afgelopen jaren zien toenemen. Natuurlijk realiseer ik me dat hulp aan dit dorp beperkt is. Ik kan iets uitleggen over de druppel en de gloeiende plaat, maar voor mij zijn die druppels toch maïs, cassave, pinda’s en zout voor mensen en kinderen met een gezicht, met ziekte dichtbij en geen eten meer in huis. Sommigen hebben niets meer. Voor degenen die nog wel iets hebben wordt het steeds moeilijker om te delen: schaarste is overal. In de afgelopen jaren heb ik zelf geregeld hier en daar wat gedaan, maar het probleem wordt nu te groot voor mij alleen. Dat is de reden dat de ‘Stichting Zorg voor Malawi’ is opgericht. Het doel van de Stichting is om geld te verzamelen en met dat geld wil de Stichting drie dingen doen:

• Andrea betalen, zodat hij in zijn kliniek al zijn patiënten gratis kan behandelen. Daarbij gaat het grofweg om ongeveer € 2.500,00 per jaar.

• Voortzetten van het zeep-project. De zeep wordt op de lokale markt gekocht en wie het nodig heeft (lees: niet zelf kan betalen) krijgt zeep om kinderen en kleding te wassen. Water in de streek is geen probleem: soms moet men een uurtje lopen om water te halen, maar het is er wel en mensen zijn gewend om water te halen. Aan water is geen tekort. Voor zeep zal per jaar ongeveer € 500,00 nodig zijn.

• Voedselhulp aan de allerarmsten. Als de Stichting meer geld dan bovengenoemde € 3.000,00 per jaar verzamelt, zal dat besteed worden aan het kopen van voedsel. Het lijkt tegenstrijdig om dat op de lokale markt te kopen, maar er is op dit moment geen beter idee dan hier toch mee te starten. Wie wat geld heeft kan wel voedsel kopen en wie geen geld heeft, kan geen eten kopen. Er is besloten om, wanneer het beschikbaar is, geld naar Malawi te sturen; geld dat onder beheer van Lucy en Andrea komt. Zij weten hoe dat geld het beste besteed kan worden aan inkoop en distributie van maïs, cassave, pinda’s en zoete aardappelen. Zij weten ook het beste van wie en waar het voedsel gekocht kan worden, teneinde te voorkomen dat er misbruik van de schaarste wordt gemaakt. Het gemakkelijkst is om geld te versturen met MoneyGram. Het is een veilige manier van geld versturen. Andrea en Lucy zorg voor een boekhouding van inkomende gelden en ze houden ook een lijst bij van goederen die uitgedeeld zijn, de kosten daarvan en ook aan wie dit is uitgedeeld. Alles is transparant en controleerbaar. Lucy zal daarbij de financiën beheren. Ze is slim en betrouwbaar. Ze spreekt (bij de waterput) alle vrouwen en ze weet precies wat er speelt in het dorp. Het is vrijwel uitgesloten dat er misbruik van het systeem wordt gemaakt: iedereen weet alles van iedereen en het wordt gezien als een grote schande wanneer je ten onrechte leeft op kosten van een ander.

De ‘Stichting Zorg voor Malawi’ heeft een bestuur, bestaande uit Arjen Pasma, Joyce Vromans, Emile van der Zee en Esther Kuipers.

Omtrent het beloningsbeleid van het bestuur is het volgende vastgesteld: de bestuursleden ontvangen voor hun bestuurswerk geen beloning. Er is geen kantoor. Er wordt gewerkt vanuit het vestigingsadres van de Stichting. Er is geen directeur aangesteld. Beloning van een directeur is dus niet van toepassing. Slechts spaarzaam zullen kosten gemaakt door de bestuursleden op declaratiebasis vergoed worden. Daarbij kan gedacht worden aan bijv. portokosten. Voor vervoerskosten m.b.t. bijwonen van de vergaderingen van het bestuur zullen geen vergoedingen worden uitbetaald. Bij toerbeurt zullen de vergaderingen van het bestuur op de huisadressen van de bestuursleden worden gehouden. Drukwerk voor de Stichting zal betaald worden uit de lopende rekening bij de SNS-bank. Te denken valt aan het maken van visite-kaartjes en bedankkaarten voor donateurs van substantiële bedragen (het bestuur denkt daarbij aan donaties vanaf € 50,00). In de oprichtingsvergadering van de Stichting heeft het bestuur overeenkomstig deze richtlijnen besloten.

De Stichting beheert een website (www.zorgvoormalawi.nl), presenteert zich op Facebook (Zorg voor Malawi) en zet zich in om financiële middelen te verzamelen die vervolgens aangewend kunnen worden voor het gestelde doel: medische hulp en ondersteuning met voedsel in de Mphangala region in Malawi.

Contactgegevens
Stichting Zorg voor Malawi
De Kragge 47, 8483 JV Scherpenzeel (Fr.)
Adres:
0561 480 950
Telefoon:
info@arjenpasma.nl
E-mail:
IBAN: NL17SNSB 0945 5664 25
RSIN: 856970438
KVK: 67402445
Info:

Login Form